4 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ
4 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ 

Σάββατο 16 Σεπτέμβρη 2017,
στις 11 π.μ., στο Άγαλμα Βενιζέλου 
αντιφασιστικό συλλαλητήριο και διαδήλωση.

 

Καλούμε τα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους και κάθε μαζικό φορέα να καλέσει, να πλαισιώσει και να συμμετάσχει ενεργά στη διοργάνωση της κινητοποίησης για τα 4 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

13/09/2017

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην ΒΙΟΜΕ 

Συναυλία οικονομικής ενισχυσης για την Ηριάννα

Σήμερα στις 21:00 στα σκαλάκια της ΣΘΕ η συναυλία οικονομικής ενίσχυσης για την Ηριάνα

GREENWAVE FESTIVAL – 2017

https://greenwavefestival.com/

Ξεκινάει σήμερα το GREENWAVE FESTIVAL – 2017 
Καθημερινά στο χώρο του Οικολογικού Bazar θα υπάρχει πάγκος με τα προϊόντα της ΣΕ ΒΙΟΜΕ.

Το Σάββατο στη διαδήλωση της ΔΕΘ!

Νέα συνέλευση σήμερα της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην ΒΙΟΜΕ

Νέα συνέλευση σήμερα της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην ΒΙΟΜΕ

Στα γρασίδια της Θεολογικής στο ΑΠΘ στις 19:00 (ραντεβού στο τραπεζάκι της ΣΕ ΒΙΟΜΕ)

Θέματα:

1 Μια πρώτη ενημέρωση από την αποστολή στην Αργεντινή

2 Πορεία ΔΕΘ

3 Εξελίξεις για την συναυλία στην Αθήνα

4 Πάρτι - η 14 Σεπτέμβρη είναι άκυρη

5.....


Αγωνιστικά και αλληλέγγυα
Οι εργαζόμενοι στην ΣΕ ΒΙΟΜΕ 

Έβδομη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Επισκεφτήκαμε έναν καταναλωτικό συνεταιρισμό, την Cooperativa  Consol . Τα  χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τους αντίστοιχους συνεταιρισμούς στην Ελλάδα είναι:

1) Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν νομικά να είναι και μέλη του συνεταιρισμού. Βρήκαν όμως έναν τρόπο και δημιούργησαν μια άλλη «εταιρία»  και  προσλαμβάνουν  τυπικά τους εργαζόμενους  από εκεί. Ωστόσο, τα μέλη του συνεταιρισμού συνεχίζουν να προσφέρουν  αρκετή εθελοντική  εργασία, αν και  η βασική τους αρχή είναι η μη χρήση εθελοντισμού. Τα παραδείγματα και η εμπειρία τους  λέει πως οι συνεταιρισμοί που ήταν κατα βάση εθελοντικοί κατέρρευσαν. 

2) Έχουν προϊόντα εμπορικά  αλλά και συνεργατικά. Για να προωθούνται τα συνεργατικά  προϊόντα βάζουν  στις τιμές μικρότερο κέρδος ώστε να μπορούν να είναι ανταγωνιστικά  απέναντι στα εμπορικά .

3)  Προσπαθούν να κατακτήσουν τις  συνειδήσεις των καταναλωτών,  βάζοντας τον προβληματισμό για την χρήση συνεργατικών και πιο ποιοτικών προϊόντων .

Για το Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟ.ΜΕ

Παρουσίαση του Εργατικού Ιατρείου στη ΒΙΟ.ΜΕ στην

 6^η Διεθνή Συνάντηση «Οικονομία των Εργαζομένων»,

30/8-2/9/2017, Μπουένος Άιρες – Αργεντινή

Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟ.ΜΕ

Μία αυτό-διαχειριζόμενη δομή υγείας στο ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ

Το Εργατικό Ιατρείο στο ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 20 Ιανουαρίου του 2016 στην κατεύθυνση ότι εμείς, οι καθημερινοί άνθρωποι, δεν έχουμε άλλη εναλλακτική παρά να πάρουμε, μαζί με την εργασία, και την υγεία στα χέρια μας.

Η επιβολή των διαδοχικών Μνημονίων της τελευταίας εξαετίας και σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, προκάλεσαν μία ασφυκτική πραγματικότητα στην ελληνική κοινωνία. Η ανεργία είχε ανέλθει στο 30% -3.000.000 ανασφάλιστοι αποκλεισμένοι από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Κλείσιμο των δημόσιων νοσοκομείων ενώ ο ιδιωτικός τομέας της υγείας παρέμενε άθικτος. Διάλυση της ήδη υποβαθμισμένης πρωτοβάθμιας περίθαλψης, των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού ιστού. Αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Γενικευμένη φτωχοποίηση που διαιωνίζεται έως σήμερα.

Το Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟ.ΜΕ δημιουργήθηκε μέσα από τη σύνδεση μεταξύ δύο αυτό-διαχειριζόμενων εγχειρημάτων της πόλης [Θεσσαλονίκη-Ελλάδα] που ξεκινούν τη διαδρομή τους την ίδια χρονική περίοδο, το 2011: του Σωματείου Εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ και του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης.  

Έκτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

​Η έκτη μέρα συναντήσεων μας με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής αποδείχτηκε πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα.

Πρώτος μας σταθμός ο τυπογραφικός συνεταιρισμός CHILAVERT. Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους τυπογραφείο που κάτω από καπιταλιστική διαχείριση αριθμούσε περίπου 30 εργαζόμενους. Ήδη από το 1998 το αφεντικό άρχισε να κάνει μια σειρά από παράτυπες περικοπές στους μισθούς μη πληρώνοντας επιδόματα, καθυστερώντας μηνιαίους μισθούς κ.α.​ Έτσι το 2001 όταν η μεγάλη κρίση χτύπησε την οικονομία της Αργεντινής το αφεντικό ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να πληρωθούν τα χρωστούμενα και ότι θα κλείσει το τυπογραφείο. Από τους 30 εργαζόμενους του τυπογραφείου μόνο οι 8 αντέδρασαν. Παρόλα αυτά κατάφεραν να κάνουν κατάληψη στον εργασιακό χώρο και με την βοήθεια της τοπικής λαϊκής συνέλευσης γειτονιάς να ενεργοποιήσουν πάνω από 1000 άτομα να σταθούν αλληλέγγυα δίπλα τους. Εκείνες τις κρίσιμες πρώτες ώρες 200 αλληλέγγυοι δώσαν μάχη σώμα με σώμα στην πόρτα του τυπογραφείου ώστε να μην μπορέσει να μπει μέσα η αστυνομία. Όταν βγήκε η πρώτη δικαστική απόφαση δόθηκε η δυνατότητα στους εργαζόμενους να βρίσκονται εντός του χώρου αλλά να μην επιτρέπεται να παράγουν τίποτε. Για να διασφαλιστεί αυτό ένα περιπολικό εγκαταστάθηκε έξω από το τυπογραφείο ελέγχοντας τι μπαίνει και τι βγαίνει από τον χώρο.

Το εγχείρημα καταφέρνει και υπάρχει ακόμα πιο δυνατό μέχρι και σήμερα (οι εργαζόμενοι από 8 έγιναν 14) και βασικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η σύνδεση με την τοπική κοινωνία,καθώς και με αντίστοιχα εγχειρήματα. Το χρηματικό ποσό για την εκκίνηση της παραγωγής συγκεντρώθηκε πουλώντας υλικά που δεν χρειαζόντουσαν ως α' ύλη στο ανακτημένο εργοστάσιο της IMPA. Με τα χρήματα αυτά τύπωσαν το πρώτο τους βιβλίο, το οποίο έγραφε για το κίνημα των συνελεύσεων γειτονιάς. Από την πρώτη στιγμή της κατάληψης ήρθαν σε επικοινωνία με άλλες ανακτημένες επιχειρήσεις για να μάθουν τι βήματα πρέπει να ακολουθήσουν την πρώτη κρίσιμη περίοδο. Στη συνέχεια προχώρησαν και στη δικτύωση και συνεργασία με άλλα 22 αυτο-οργανωμένα τυπογραφεία σε όλη την Αργεντινή. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι εργαζόμενοι του CHILAVERT έχουν παραχωρήσει μεγάλο χώρο του τυπογραφείου ως πολιτιστικό κέντρο, στο οποίο οργανώνονται εκδηλώσεις με συμμετοχή όλης της γειτονιάς. 

             Νέα συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα της ΒΙΟΜΕ!!

Τετάρτη 30 Αυγούστου στις 19:00 στο Μικρόπολις

Πέμπτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Η αυτό-οργανωμένη κυριακάτικη ανοιχτή αγορά ήταν ο πιο όμορφος προορισμός στη μέχρι τώρα πορεία μας. Ένα μέρος γεμάτο χρώματα, αρώματα και χαμογελαστούς ανθρώπους.  Η πραμάτεια τους παραδοσιακά χρήσιμα και καλωπιστικά αντικείμενα, βιβλία.

Η ανοιχτή αγορά  EL ADOQUIN ξεκίνησε την δεκαετία του 2000 μετά την μεγάλη κρίση του 2001 που γέμισε η χωρά με ανέργους. Η αυτοδιαχειριζόμενη αγορά έδωσε πολλές μάχες ενάντια στην αστυνομία για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί στην γειτονιά. Σε ανάμνηση εκείνης της περιόδου ο τοίχος στον οποίο ξεκινάει η αγορά ονομάζεται «Τοίχος της ανεξαρτησίας».

Πριν 3 χρόνια η λαική αυτοοργανωμένη κοπερατίβα των μικροπωλητών αποφάσισε να επιχειρήσει να επεκταθεί ακόμη βοριότερα καταλαμβάνοντας συνολικά μια έκταση 4 τετραγώνων.  Ακολούθησε μια λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας που αντιμετωπίστηκε όμως με επιτυχία από τους γείτονες και την γενική ομοσπονδία των μικροπωλητων. Η ημέρα που εκδιώχθηκε η αστυνομία γιορτάζεται από τους εργαζόμενους ως η Day-D.

Η γενικη συνομοσπονδϊα των μικροπωλητων CTEP εχει καταφερει να ιδρυσει πανω από 20 διαφορετικούς χώρους σε όλο το Μπουένος Άιρες όπου τα μέλη της παράγουν τα προιόντα της αγοράς που δουλεύει κάθε Κυριακή.

Τέταρτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής.

Περίπου 20 χλμ μακριά από το κέντρο του Μπουένος Άιρες βρίσκεται ο οικοδομικός συνεταιρισμός Autoconstruccion de Vivendas Quilmes.  Μία κολεκτίβα κατασκευής σπιτιών που χτίζονται με τον ιδρώτα των μελών τoy συνεταιρισμών σε μια προσπάθεια να βγουν από τα αδιέξοδα των φτωχογειτονιών του Μπουένος Άιρες. Ο κατασκευαστικός αυτός συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1984 από μια χούφτα ανθρώπων που αγόρασαν με το υστέρημα τους το πρώτο κομμάτι γης. Από τότε πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι καθώς έχουν χτιστεί πάνω από 300 σπίτια και συνεχίζουν να χτίζονται. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν είναι ο εξής: Οι ενδιαφερόμενοι για κατοικία πρέπει να είναι ενήλικες χωρίς δικό τους σπίτι. Εντάσσονται στον συνεταιρισμό και πρέπει να συμπληρώσουν 5000 ώρες εργασίας καθώς και να πληρώσουν ένα συγκεκριμένο ποσό για να τους παραδοθεί ένα σπίτι. Όλα τα σπίτι είναι χτισμένα με βάση ένα σπίτι-πρότυπο ως εκτούτου είναι ίδια. Βεβαίως αργότερα οι νέοι ιδιοκτήτες μπορούν να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούν με δικά τους έξοδα. Σήμερα ο κατασκευαστικός συνεταιρισμός ξεπερνάει τα 4 οικοδομικά τετράγωνα και εμπεριέχει ένα εργοστάσιο κατασκευής τούβλων, ένα μηχανουργείο-σιδηρουργείο, έναν φούρνο, μια βιοτεχνία κατασκευής ρούχων, ένα μαγαζί με εργαλεία, βιβλιοθήκη, δωμάτιο με υπολογιστές, βρεφονηπιακό σταθμό καθώς και εστιατόριο στο οποίο σιτίζονται κάθε μέρα 170 μικρά παιδιά. Ο συνεταιρισμός λειτουργεί δημοκρατικά και κάθε κατοικία έχει μία ψήφο. Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη θέρμη και μας άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους σε μια ειλικρινή συζήτηση.  

Τρίτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Ξεκινήσαμε πρωί για να μεταφερθούμε με το λεωφορείο της διοργάνωσης στο χώρο του συνεταιρισμού ανακύκλωσης Reciclando Sueños. Οι «cartoneros» της περιοχής La Matanza του Buenos Aires, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν από τα σκουπίδια αυτής της πόλης, κατάφεραν να οργανωθούν συλλογικά και να στήσουν τη δική τους cooperativa. Στο χώρο που έχουν διαμορφώσει κατάλληλα μεταφέρουν κάθε είδος άχρηστο για τους πολλούς υλικό και το μετατρέπουν σε α΄ ύλη για τη βιομηχανία, σε δομικά υλικά, σε είδη καθημερινής χρήσης και σε οτιδήποτε άλλο χρηστικό μπορεί κανείς να φανταστεί με τη βοήθεια των εντυπωσιακότερων (και ταυτόχρονα απλούστερων) ευρεσιτεχνιών που έχουμε δει ποτέ!!!

https://www.youtube.com/watch?v=g1XeJ43dMcc

Κυνηγημένοι από το κράτος έως το 2007, όπου και κατάφεραν με τον αγώνα τους να αποκτήσουν νόμιμο δικαίωμα στη διαχείριση των σκουπιδιών, οι εργαζόμενοι της Reciclando Sueños δείχνουν τον τρόπο για το πέρασμα σε μια άλλη κοινωνία. Όπως χαρακτηριστικά μας είπε ένας εκ των εργαζομένων: ‘‘Παλαιότερα, όταν δουλεύαμε ατομικά, έβλεπε ο ένας cartonero τον άλλο στο δρόμο και χτυπιόμασταν για το ποιος θα προλάβει να πάρει τα σκουπίδια. Με τον καιρό όμως συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και αν συνεργαστούμε θα μαζέψουμε περισσότερα και θα βγούμε κερδισμένοι’’.  Βήμα- βήμα οργανώθηκαν, απέκτησαν το δικό τους χώρο, συναρμολόγησαν τα δικά τους μηχανήματα και λειτουργούν μοιραζόμενοι εργασία, εισοδήματα, δικαιώματα, υποχρεώσεις και συγκινήσεις... Ανοιχτό παραμένει, ωστόσο, το ζήτημα της υγιεινής και της ασφάλειας των εργαζομένων παρόλο που, το πέρασμά τους από το ατομικό στο συλλογικό και σε έναν χώρο σχετικά πιο προστατευμένο βελτίωσε τις συνθήκες.